Het is ondertussen tijd geworden om Artesanos te verlaten voor een tijdje. Na twee weekjes introductie met Laura en Leen , hebben we het project afgerond. De nieuwe meisjes zijn volop bezig met hun voorbereidingen en zijn al enkele keren alleen gaan spelen met de kindjes. Snel genoeg zullen ze het allemaal wel gewoon worden. Na zes maanden ben ik blij dat het allemaal achter de rug is en even het mooie Mexico kan gaan verkennen. We hebben ongelooflijk hard gespeeld en hard gewerkt om de kinderen een prachtige tijd te geven met ons en dat is ons ook gelukt.Prachtige herinneringen, prachtige foto’s en we zullen de kindjes missen.
Na een dagje Mexico city met z’n vieren, zijn we aangekomen in de wijk waar we blauwe tortillas voorgeschoteld kregen van Lupe. We hebben eigenlijk de afgelopen twee weken niets anders gedaan dan gespeeld, gegeten, gedronken en uitgeput onze laatste dagen in ons eigen bedje geslapen
Op een zaterdag hebben we Laura en Leen meegnomen naar het grote “Skalloween”feest, georganiseerd door onze vrienden uit Lopez. Een Ska-halloweenfeest waar ik en Lore als slakken zijn gaan feesten. De mexicanen houden van verkleden en dat hebben we maar al te goed meegemaakt.
Op een zaterdag hebben we Laura en Leen meegnomen naar het grote “Skalloween”feest, georganiseerd door onze vrienden uit Lopez. Een Ska-halloweenfeest waar ik en Lore als slakken zijn gaan feesten. De mexicanen houden van verkleden en dat hebben we maar al te goed meegemaakt.
De laatste week van de introductie begon ons vertrek toch wel dichtbij te komen. We moesten al onze spullen bijeen krijgen en toch stilletjes aan beginnen met inpakken. Zo hebben we vrijdag onze laatste nacht in ons bed gehad en vertrokken we zaterdagochtend naar de zee met een hele bende. Prachtig zee, hoge golven, hete zon, onze tentjes onder strooie daakjes, hangmatten, eten en drinken, honderden vuurvliegjes en op twee meter van mij kroop er een reuzeschildpad uit de zee! Wat wil je nog meer...
Laura en Leen zijn het huisje ingetrokken en sinds onze terugkeer van de zee slapen we in een stapelbed in een minikamertje hier op de patio.
Maar vannacht is onze laatse weeral want morgenavond vertrekken we op reis.
Het zullen vele uren op de bus worden want voor 27 november moeten we al de grens oversteken met Guatemala. Het ziet er een verre reis uit, maar het zal wel prachtig worden. Ik heb er plots ongelooflijk veel zin in dus dat komt allemaal goed.
Jaja het gaat hier goed. Het wordt moeilijker en moeilijk om hier iets te schrijven want ik kan jullie honderden verhalen vertellen. Binnen een maand sta ik daar terug en zal ik jullie alles vertellen met een grote lach op mijn gezicht want ik ben oooh zooo gelukkig!
Fantastisch!
Tot snel,
besos y cariño,
Tia Dora
