ik ga op reis en ik neem mee...

Het is ondertussen tijd geworden om Artesanos te verlaten voor een tijdje. Na twee weekjes introductie met Laura en Leen , hebben we het project afgerond. De nieuwe meisjes zijn volop bezig met hun voorbereidingen en zijn al enkele keren alleen gaan spelen met de kindjes. Snel genoeg zullen ze het allemaal wel gewoon worden. Na zes maanden ben ik blij dat het allemaal achter de rug is en even het mooie Mexico kan gaan verkennen. We hebben ongelooflijk hard gespeeld en hard gewerkt om de kinderen een prachtige tijd te geven met ons en dat is ons ook gelukt.Prachtige herinneringen, prachtige foto’s en we zullen de kindjes missen.

Na een dagje Mexico city met z’n vieren, zijn we aangekomen in de wijk waar we blauwe tortillas voorgeschoteld kregen van Lupe. We hebben eigenlijk de afgelopen twee weken niets anders gedaan dan gespeeld, gegeten, gedronken en uitgeput onze laatste dagen in ons eigen bedje geslapen

Op een zaterdag hebben we Laura en Leen meegnomen naar het grote “Skalloween”feest, georganiseerd door onze vrienden uit Lopez. Een Ska-halloweenfeest waar ik en Lore als slakken zijn gaan feesten. De mexicanen houden van verkleden en dat hebben we maar al te goed meegemaakt.

De laatste week van de introductie begon ons vertrek toch wel dichtbij te komen. We moesten al onze spullen bijeen krijgen en toch stilletjes aan beginnen met inpakken. Zo hebben we vrijdag onze laatste nacht in ons bed gehad en vertrokken we zaterdagochtend naar de zee met een hele bende. Prachtig zee, hoge golven, hete zon, onze tentjes onder strooie daakjes, hangmatten, eten en drinken, honderden vuurvliegjes en op twee meter van mij kroop er een reuzeschildpad uit de zee! Wat wil je nog meer...

Laura en Leen zijn het huisje ingetrokken en sinds onze terugkeer van de zee slapen we in een stapelbed in een minikamertje hier op de patio.
Maar vannacht is onze laatse weeral want morgenavond vertrekken we op reis.
Het zullen vele uren op de bus worden want voor 27 november moeten we al de grens oversteken met Guatemala. Het ziet er een verre reis uit, maar het zal wel prachtig worden. Ik heb er plots ongelooflijk veel zin in dus dat komt allemaal goed.

Jaja het gaat hier goed. Het wordt moeilijker en moeilijk om hier iets te schrijven want ik kan jullie honderden verhalen vertellen. Binnen een maand sta ik daar terug en zal ik jullie alles vertellen met een grote lach op mijn gezicht want ik ben oooh zooo gelukkig!
Fantastisch!
Tot snel,
besos y cariño,
Tia Dora

Het zit er (bijna) op...

Waarschijnlijk zijn er enkele die zich afvragen waar mijn volgende bericht bleef…Wel eerlijk gezegd, ik heb het druk hier aan de andere kant van de wereld. Druk met de kindjes, druk met bezoekjes en druk met feestjes : )
De afgelopen twee maanden waren enorm leuk, super eigenlijk! Ik denk dat we het mexicaanse leven best gewoon zijn geworden en goed aan het genieten zijn.
Het is eigenlijk moeilijk om te beginnen vertellen, gewoon omdat ik het zelf niet meer kan bijhouden. : )
Ondertussen zijn we hier zes maand en zit het project erop. Morgenavond vertrekken we naar Mexico stad om de nieuwe meisjes te gaan halen. Twee intensieve weken zullen er volgen en nadien moeten we (tegen ons goesting hihi) uit ons huisje en is het volledig aan Laura en Leen om er in te vliegen.

Om hier allemaal te gaan vertellen wat ik gedaan heb, is een beetje ingewikkeld omdat er zoveeeeeel te vertellen valt. Ik heb een heleboel foto’s, misschien moet ik wel een fotoavond geven en dan kan ik jullie voluit vertellen hoe het was om 7.5 maand aan de andere kant van de wereld te zitten : )

Met de kindjes hebben we geprobeerd elke keer fantastische speelmomenten te beleven, wat ook echt dikwijls gelukt is. Nog steeds liep het soms uit de hand in Lomas omdat er weer iemand het varken uithing en het kon verbrodden voor heel de groep, maar ik denk dat het steeds zo zal blijven. Het zijn niet altijd de gemakkelijkste kinderen, maar ze zeggen nu toch al “por favor” en “gracias”, soms toch...
In Artesanos hadden we toch wel echt een goeie vaste groep die zelf ook vriendjes zijn buiten onze speelmomenten. Soms sloten er nieuwe kindjes aan en nog steeds komen er mama’s vragen wanneer we juist spelen.

In Emperatriz, waar we maar 1 keer per week komen, hebben we ook echt superherinneringen. Tijdens de zomer toch wel minder kindjes gehad, maar nu hebben we daar ook een vaste groep die telkens enorm blij zijn als we komen spelen. Ook al kennen we hen misschien iets minder goed, er zijn echt momenten die we niet snel zullen vergeten.
En misschien blijft Lomas toch het speciaalst al vind ik nu de juiste woorden niet, maar het waren de armste kindjes en voor hen betekenen we echt enorm veel. Als wij er niet zijn, hangen ze op straat. Als we daar knutselden, hadden we de gelukkigste kinderen van de wereld waarmee we mochten knutselen.

Buiten al die speel- en knutselmomenten gingen we veel op bezoek bij mensen in de wijk. Esperanza die boven in Lomas woont bezochten we elke week en we zullen haar enorm missen. De bezoekjes zijn voor haar enorm belangrijk en elke vrijwilliger kwam er echt ook graag. Ze kookt dan een lekkere maaltijd, meestal toch, vertelt verhalen over vorige vrijwilligers, over haar leven, over mexico, haalt haar belgische kadootjes boven die ze met de jaren heeft gekregen en haalt ook haar belgische drank boven zoals jenever waar we dan met z’n drieën van zitten te genieten en zo na een paar uur weer tevreden naar ons huisje liepen.

Bij de familie van Carmen en Leo, de twee architecten, zijn we ook dikwijls gaan eten, een jugo gaan drinken, verjaardagsfeestjes, koffie drinken met taart, uitstapjes met Carmen en Leo... Een supergezellige familie waar ik enorm veel aan zal terugdenken.
Met onze eigen familie hebben we gezellige dinsdagavonden gehad. We hebben lekker gegeten, om de week hebben wij gekookt, gezongen, gitaar gespeeld, familiefoto’s getrokken, gelachen en genoten. Samen met hen zijn we ook nog naar een doopfeest geweest, naar verschillende optochten ivm de oktoberfeesten, beetje banda gedanst met de zonen en vanmorgen nog een reuzesalamander gevangen met Lupe, Jaïro en de overbuur : )

Oh ja en dan vergeet ik even het school nog waar we elke woensdagnamiddag activiteiten deden met hen en elke woensdagavond toch wel met een barstend hoofd naar huis liepen. Het zijn twee klasjes en elke klas telt 35 kinderen en ze zijn telkens overenthousiast om ons te zien. Je zou voor minder met hoofdpijn naar huis lopen. Het vijfde was ietsje moeilijker om in toom te houden omdat zij ook al bijna drie maand zonder leerkracht zitten en niet zo een samenhangende groep zijn. Het zesde hadden we voor de zomer ook en zij hebben een fantastische meester die telkens goed mee doet aan onze activiteiten.
Met hen hebben we eigenlijk ook veel geknutseld,een strip getekend, maskers gemaakt, rond gezonde voeding gewerkt, een quiz gespeeld en ook gewoon eens lekker met watervballonen gespeeld.

Ook hebben we nog eens bezoek gekregen uit België. Elisabeth heeft hier een weekje gelogeerd bij de familie en onze “pot bevuild” en ook Koen is hier aangekomen en gaat nog heel lang blijven. Elisabeth is ondertussen op reis met haar vriend en Koen zit even ergens ten noorden van Mexico. Met hen hebben we ook een paar dingen gedaan zoals een bezoekje aan de ranch, naar de cinema, pizza gaan afhalen en gewoon veel leuke babbeltjes in het nedelands gedaan.

Daarbuiten hebben we een bende vrienden leren kennen waarmee we sinds september toch wel elk weekend op een feestje, in een bar of op een plein belanden met de nodige pintjes en muziek. Met hen zijn we ook twee dagen naar Mazamitla geweest, een mooi dorpje 2uurenhalf verder, een dagje naar een afgelegen waterval, een rastabar, een travestietenshow, las fiestas de octubre, ’s nachts nog vettige hot-dogs gaan eten, vanop een dak guayabes naar de mensen gooien, naar concert van Manu Chao, naar optredens van hen gaan kijken want enkele hebben een skagroepje, ... Echt fantastisch dat we naar al die dingen mee naar toegingen, ik heb me reuzegeamuseerd en hoop dat het nog niet gedaan is ; )

Misschien vragen jullie zich af wat ik hier nog zo lang ga blijven doen tot 17 december. Na onze twee weekjes introductie gaan we een weekendje naar de zee met een hele bende vrienden die we hebben leren kennen en na dat weekendje vertrekken Lore en ik richting Guatemala. We gaan naar het zuiden reizen van Mexico en moeten de grens oversteken aangezien we probleempjes hebben met onze visum en maar extra dagen hebben gekregen tot 27 november. We gaan ongeveer drie weekjes reizen om dan terug te keren naar de wijk en afscheid te nemen van alles en iedereen , onze boel te pakken en al blijtend op de vlieger te stappen ; ) en al blijtend toe te komen omdat ik toch wel stiekem enorm blij ga zijn om iedereen terug te zien, vast te pakken en Liv voor de eerste keer te zien. Tia Dorien heeft al zin om met die buggy te rijden en om patatjes te geven hoor.
Voor de rest hoop ik nog steeds dat het daar met iedereen heel goed gaat en af en toe eens aan me denkt.

muchos besos y saludos a todos,

Tia Dorien

bruselas

Even om te laten weten dat alles hier bijzonder goed gaat! Een volledig verslag van de maand september moet nog komen, maar het is hier druk druk druk... We maken enorm veel uitstapjes, doen bezoekjes bij de families die we hier kennen, spelen nog steeds met onze lieve kindjes, genieten van de feestjes met onze vrienden,...

Nog twee weken spelen en we zitten op de bus naar Mexico city om de twee volgende voor het project te gaan ophalen. El tiempo va muy rapido ; )

Oh en dit kort berichtje is ook om te laten weten aan jullie dat ik 18 december om 11.30 land in bruselas...

joepiejeejejjejejejejjshihiahiiaklalalalallalalomlomlalililiili

jaja ik kom terug naar dat kleine belgienlandje...

Dikke kussen en tot snel!

Het is weer eens tijd voor een klein berichtje aan het thuisfront dacht ik zo.

Ondertussen is in Belgie het nieuwe schooljaar begonnen ( jaja Silke , het vierde al ! ) en gaan we hier onze laatste 2 maanden project tegemoet.

De kinderen kennen ons ondertussen al heel goed en blijven met veel plezier komen. Het is leuk als je ze vertellen dat ze graag komen omdat we zoveel knutselen met hen. De afgelopen weken maakten we slangen van papieren bordjes, bleef onze zelfgemaakte twister een groot succes, maakten we een vliegtuig- of vlindermobiel en liepen er in Artesanos wel 29 kindjes met een

zelfgemaakt masker rond. Leuk om al die blije gezichten te zien.

Nog steeds regent het hier soms ongelooflijk hard dat het moeilijk is om te beschrijven. Zaterdag zat ik aan de kerk met de kinderen toen het begon te druppelen. In amper tien minuten stonden de straten onder en kreeg ik schrik dat ik niet meer thuis ging geraken. Iedereen aan het schuilen onder afdakje, maar ik trok mijn regenjas aan en besloot erdoor te gaan voor het eventueel nog erger werd. Al gauw stond ik tot boven mijn enkels in het water, werd ik klets kletsnat, maar belande veilig thuis. Aangezien er hier hoogteverschillen zijn stroomt het water naar beneden , echt waanzinnig zot. En telkens als het regent blijft, het water ook binnenkomen in ons huisje. Kuisen !

Tequila! Een mooi dorpje met overal de agaveplant waarvan tequila wordt gemaakt. Dankzij Louis zijn we bij Jose Cuervo , een van de zovele merken, een ochtendtour gaan maken doorheen het productieproces van tequila. Om 10 uur ‘s morgens een drankje krijgen met 55% alcohol, beeld u in. Daarna de drie soorten tequila geproefd, aan het einde van de tour een margaritha en nadien nog eens de drie soorten geproefd. Wat een hoeveelheid op een zondagmorgen. Nadien op een veld vol agave gaan wandelen, wat een mooi overzicht opleverde over de velden. En nog dankzij Abram, vriend van Louis, kunnen we tequila kopen aan goedkoper tarief. De geinteresseerden moeten het maar laten weten. Maar geloof me , de tequila die we bij ons kennen is verre van hetzelfde als hier. Wij belgen kennen er eigenlijk niets van ; )

Een maandagochtend om 8.00 in Lomas. Dorien, Lore en Esperanza bevinden zich bovenop de berg van Lomas. Prachtig. Een uitzicht over Guadalajara. Overal huisjes, de grote cementfabriek hier dichtbij was knap om te zien, auto’s, dikke vrachtwagens, de bergen, de prachtige mexicaanse wolken en de Zetagas die tot boven te horen was ; )
Esperanza vond het in ieder geval gezellig en heeft al zin om nog eens de berg op te gaan met ons. Dan mogen we toch de chile op onze broodjes niet vergeten. Zoals een echte mexicaanse vertelde ze ons tijdens het ontbijt op de berg: er ontbreekt chile : )

Buiten al het spelen en de bezoekjes doen we nog steeds onze andere dingen. Kleren wassen, soms het zo hard uitstellen tot iets heel hard stinkt, naar het centrum van Guadalajara gaan, bij de familie van memo hangen, de wekelijkse cena met onze familie, bij Doña Luz een jugo gaan drinken, het huisje kuisen, de spellekes en knutselactiviteiten voorbereiden,… en oh ja soms nog steeds een kakkerlak of giftige spinnen platspuiten met vergif!

Binnen twee maandjes staan onze opvolgers al in Mexico Df en zit het er voor ons bijna op. We kunnen het eigenlijk nog niet goed inschatten hoe het gaat zijn als we het project moeten doorgeven aan de twee meisjes die komen. Er staat ons sowieso nog veel te wachten deze twee kleine maandjes. Nog twee daagjes naar de zee met de familie van Yola, 16 septemberfeesten, koen en Elisabteh van de vzw die ook weer even in de wijk zullen zijn,…
Misschien vertel ik beter niet alles want dan heb ik alles al verteld voor mijn volgende blogbericht : )

Zo ik ga mijne was doen op deze zonnige vrijdagmiddag en straks komt Lore thuis na haar drie daagjes vakantie met haar vriendinnen in Guanajuato.

Vele dikke kussen aan jullie allemaal!

Oma, ik hoop dat je mijn briefje hebt aangekregen en dat je al mijn verhalen ook te lezen krijgt he

en Koeck, nog eens merci voor het muskietennet. Ik slaap nu toch vele rustiger en hoop dat zo de beesten uit mijn bed blijven.

Hier is ie dan, mijn beloofde verslagje!

Ook al hebben we terug internet in ons huisje, we vloeken er regelmatig op, moet je weten dat ie zoooooooo traag gaat. Voor een verslagje als dit ben je al snel 2 uurtjes kwijt.

Over ons reisje naar de zee kan ik nog vertellen dat ik nu wel echt bruine benen heb gekregen… Ik zou zeggen, iedereen die snel een kleurtje wil krijgen: boek een ticket naar de mexicaanse zon, het zal goedkoper en sneller zijn dan je jaarabonnement bij de zonnebank ; ) Om jullie toch even jaloers te maken...
Je kan een uitgebreider verslagje lezen op de blog van Lore hehe

Misschien kan ik nog eens iets vertellen over wat we hier eigenlijk allemaal zien. Vandaag zijn we met de bus naar Guadalajara centrum gereden en wat we eigenlijk allemaal te zien krijgen, soms beetje freaky en soms zijn het echt dingen om even bij stil te staan.
Bedelende mensen met drie kindjes die liggen te slapen, bedelaars met 1 been, oude vrouwtjes die bedelen,… En het zijn er veel hoor.
Maar zo zijn er ook oude vrouwtjes en meneertjes die dingen verkopen. De ene loopt met een stok vol suikerspinnen rond, de ander rijdt met een karretje met ijsjes rond. Vrouwen die met “stomme” speelgoedjes rondzeulen voor kindjes, straatventers die kokosnotenmelk verkopen,… en ga zo maar door. In de supermarkt staan aan elke kassa jongeren of oude mensen je zakken voor jou in te laden. We hadden een keertje gevraagd aan Carmen en Leo ( de twee architecten ) of die oude mensen werken uit noodzaak of iets anders en volgens hen zijn er vele die heel hun leven gewerkt hebben en daarom nu ook blijven werken omdat ze het graag doen. Ik vraag me toch af of ze soms echt gelukkig daarmee zijn…
Zo ook op het strand van Guayabitos onder onze gehuurde parasol, werden we geen seconde met rust gelaten. Indiaantjes met kettingen en armbanden, jongens met tattoostickers, verkopers met manden en houten kommen, … Het bleef maar duren, moet je je inbeelden!

Wat je ook overal ziet waar je ook kijkt zijn de eetkraampjes op straat. De een na de ander. Taco’s, hamburgers, tamales,…overal kan je eten. Zo verschiet ik er niet van dat iedereen hier een dikke kont heeft hehe… Maar wat wel duidelijk is geworden dat we hier veel meer dikke mensen zullen zien dan bijvoorbeeld in het centrum of de sjiekere wijken. Zo zijn we met Memo naar een discotheek geweest en het viel op dat het daar dunne mexicaantjes zijn : ) Om ter kortste rokje en lelijkste schoenen.
Hier in Mexico is het mode om alles van je outfit op elkaar af te stellen. Draag je een geel topje dan draag je ook gele oorbellen, haarband en gele schoenen. Ook plastiek is in de mode. Lelijke plastieke kettingen, plastieke oorbellen en ook bling-bling toestanden. De mode van valse nagels is hen ook niet ontgaan en ik denk dat ik hier de langste nagels ooit gezien heb bij Tia Rosa. De tante van Memo. Ik kan natuurlijk niet vragen om er een foto van te nemen hehe

Oh ja het mexicaanse eten vind ik nog steeds niet zo lekker hoor. Mole, pozole, tamales, quesadillas, papas ( frietjes op zijn mexicaans, lees: verse patatten maar niet twee keer gefrituurd ) , chilaquiles, tostadas, frigoles, nopales, allerlei soorten salsa’s, sopa de arroz, guacamole, elote… Tja wel allemaal interessant om eens te testen, maar als je weet met hoeveel vet alles hier wordt bereid…Hier tellen ze hun lepels olie niet hoor, dat is gerust een hele fles als het nodig is. En alles wordt gegeten met de handen. Al dikwijls hebben we op feesten een isomobordje gekregen met een toren mexicaans eten. Nog steeds vraag ik naar een vork of ik hang helemaal onder : )
Over het dessert valt ook heleboel te vertellen. Postre wordt hier bij elk feest wel gegeten. Een grote taart ( pastel ) vol witte crème, fruit ,… Zo ook is gelatina hier enorm populair. We hebben het voor het eerst gegeten op het verjaardagsfeest van de papa van Memo. Verschrikkelijk blubberig en echt niet lekker. Alle kleuren en smaken zijn hier in Mexico verkrijgbaar! De dag erna op het verjaardagsfeest van Yola als dessert: gelatina… bweik!
Je kan wel begrijpen dat ik naar witloof in de oven met lekkere kaassaus verlang…

Voor de rest gaat alles hier zijn gangetje, was ik nog steeds mijn kleren met de hand, vang ik nog altijd kakkerlakken al heb ik er echt veel schrik van, struikel ik nog steeds in de straten van artesanos, maak ik veel fouten in het spaans, leer ik de mexicanen “stom konijn” zeggen, loop ik soms met een knalrood gezicht rond van de felle zon, sta ik versteld hoe goedkoop twee bananen kunnen zijn ( twee pesos, 15 peso = 1 euro ), sta ik er van versteld hoe hard dat papaya stinkt, lach ik met lore haar danspasjes, verschiet ik minder en minder als ze naar ons roepen op straat ( mamacitas, preciosas, hermosas, gueritas, chulas, …),….

De tijd vliegt hier ontzettend snel. Voor ik het weet zal het allemaal voorbij zijn en als ik de vorige vrijwilligers hoor, heeft iedereen heimwee. Je leeft hier 6 maand in deze mexicaanse wijk tussen hen. De mensen zijn enrom gastvrij en je kan op elk moment mee aan tafel schuiven. Ze koken toch direct voor 5 man meer : ) Het is niet altijd even gemakkelijk en het blijft natuurlijk ver van Belgie, maar hoe vlugger de tijd hier vliegt hoe meer dat ik besef dat ik ervan moet genieten. Ook al heb ik echt nog eens zin in een vet feestje met de vriendjes ; )

Het project loopt nog steeds heel goed al blijven het bijvoorbeeld in Lomas echt ratten. Soms verloopt het moeilijker dan anders, maar meestal hebben we echt veel plezier met de kindjes. Soms begrijpen ze niet als je een spel goed speelt volgens de spelregels dat het vele leuker wordt. Zo hebben we bv mikado in het groot gemaakt, speelden we jenga, bouwden we kaartenhuisjes, leerden we met de katapult schieten, hopen we dat onze reusetwister een succes zal worden, knutselden we spoken, spinnen, deurhangers, heksensoep,… Knutselen blijft een groot succes.
Volgende week begint hier alvast het nieuwe schooljaar en gaan wij op woensdag terug lesgeven in het 5de en 6de. We zitten in ieder geval niet stil!
Deze week wordt Lore 24 dus zullen we goed vieren, eten en tequila drinken : )

Hasta luego,
Sorien ( de kindjes in Lomas zeggen dit al even tegen me en toen we toch maar eens informeerde wat het betekent, bleek het stinkdier te zijn. Zo lang zij er met kunnen lachen… )

eentje op z'n mexicaans na enkele blikjes corona ; )

Voor de ongeduldigen ; )

Eindelijk na bijna een maand hebben we terug internet in ons huisje, weliswaar even traag als ervoor!

Ondertussen zijn we een klein weekje aan zee geweest en hebben we genoten van de hitte, het warme zeewater en het eten en drinken.

We zijn al terug met de spelletjes begonnen en zo ook zijn onze volgende drie maanden van start gegaan. We zitten al in de helft. Wat vliegt de tijd...

Nog steeds is de wijk hier hetzelfde met de nodige regenbuien en kakkerlakken, maar we hebben het goed naar ons zin.
Snel krijgen jullie een uitgebreider verslag, maar ik er staan alvast twee fotootjes bij zodat jullie zien dat alles goed en op z'n mexicaans verloopt ; )

Dikke kussen en tot snel.

hoi,

Ik heb weer even niets van me laten weten, maar onze computer is vorige week gecrasht en het duurde even voor die hersteld was. Nu moeten we enkel internet nog in orde krijgen en skype regelen en jullie zullen weer meer van me horen binnenkort.

Alles gaat hier nog steeds goed. Het project loopt heel goed en gisteren hebben we een record aantal kindjes gehad in Emperatriz: 35! Fantastisch. We spelen nog steeds met leuke thema's en knutselen heel veel. Je zal snel wel een uitgebreid verslag kunnen lezen op de site van artesanos.

Al onze vrije dagen zitten nu ook steeds boordevol. We hebben de afglopen weekends niet stil gezeten. Wanneer ik volgende keer op internet ben, hopelijk in ons eigen huisje, zal ik snel wat nieuze foto's erop zetten. Nog even geduld dus.

Ik ga het bij dit kort berichtje laten en weer snel genieten in Guadalajara centrum. Ondertussen is het bij jullie ook zomervakantie en hoor ik vele minder van iedereen, maar geniet maar met volle teugen van jullie belgische pintje op een terrasje : )

Dikke kussen en voor mijn broer nog een plakkerige verjaardagszoen!