De afgelopen twee maanden waren enorm leuk, super eigenlijk! Ik denk dat we het mexicaanse leven best gewoon zijn geworden en goed aan het genieten zijn.
Het is eigenlijk moeilijk om te beginnen vertellen, gewoon omdat ik het zelf niet meer kan bijhouden. : )
Ondertussen zijn we hier zes maand en zit het project erop. Morgenavond vertrekken we naar Mexico stad om de nieuwe meisjes te gaan halen. Twee intensieve weken zullen er volgen en nadien moeten we (tegen ons goesting hihi) uit ons huisje en is het volledig aan Laura en Leen om er in te vliegen.
Om hier allemaal te gaan vertellen wat ik gedaan heb, is een beetje ingewikkeld omdat er zoveeeeeel te vertellen valt. Ik heb een heleboel foto’s, misschien moet ik wel een fotoavond geven en dan kan ik jullie voluit vertellen hoe het was om 7.5 maand aan de andere kant van de wereld te zitten : )
Met de kindjes hebben we geprobeerd elke keer fantastische speelmomenten te beleven, wat ook echt dikwijls gelukt is. Nog steeds liep het soms uit de hand in Lomas omdat er weer iemand het varken uithing en het kon verbrodden voor heel de groep, maar ik denk dat het steeds zo zal blijven. Het zijn niet altijd de gemakkelijkste kinderen, maar ze zeggen nu toch al “por favor” en “gracias”, soms toch...
In Artesanos hadden we toch wel echt een goeie vaste groep die zelf ook vriendjes zijn buiten onze speelmomenten. Soms sloten er nieuwe kindjes aan en nog steeds komen er mama’s vragen wanneer we juist spelen.
In Emperatriz, waar we maar 1 keer per week komen, hebben we ook echt superherinneringen. Tijdens de zomer toch wel minder kindjes gehad, maar nu hebben we daar ook een vaste groep die telkens enorm blij zijn als we komen spelen. Ook al kennen we hen misschien iets minder goed, er zijn echt momenten die we niet snel zullen vergeten.
En misschien blijft Lomas toch het speciaalst al vind ik nu de juiste woorden niet, maar het waren de armste kindjes en voor hen betekenen we echt enorm veel. Als wij er niet zijn, hangen ze op straat. Als we daar knutselden, hadden we de gelukkigste kinderen van de wereld waarmee we mochten knutselen.
Buiten al die speel- en knutselmomenten gingen we veel op bezoek bij mensen in de wijk. Esperanza die boven in Lomas woont bezochten we elke week en we zullen haar enorm missen. De bezoekjes zijn voor haar enorm belangrijk en elke vrijwilliger kwam er echt ook graag. Ze kookt dan een lekkere maaltijd, meestal toch, vertelt verhalen over vorige vrijwilligers, over haar leven, over mexico, haalt haar belgische kadootjes boven die ze met de jaren heeft gekregen en haalt ook haar belgische drank boven zoals jenever waar we dan met z’n drieën van zitten te genieten en zo na een paar uur weer tevreden naar ons huisje liepen.
Bij de familie van Carmen en Leo, de twee architecten, zijn we ook dikwijls gaan eten, een jugo gaan drinken, verjaardagsfeestjes, koffie drinken met taart, uitstapjes met Carmen en Leo... Een supergezellige familie waar ik enorm veel aan zal terugdenken.
Met onze eigen familie hebben we gezellige dinsdagavonden gehad. We hebben lekker gegeten, om de week hebben wij gekookt, gezongen, gitaar gespeeld, familiefoto’s getrokken, gelachen en genoten. Samen met hen zijn we ook nog naar een doopfeest geweest, naar verschillende optochten ivm de oktoberfeesten, beetje banda gedanst met de zonen en vanmorgen nog een reuzesalamander gevangen met Lupe, Jaïro en de overbuur : )
Oh ja en dan vergeet ik even het school nog waar we elke woensdagnamiddag activiteiten deden met hen en elke woensdagavond toch wel met een barstend hoofd naar huis liepen. Het zijn twee klasjes en elke klas telt 35 kinderen en ze zijn telkens overenthousiast om ons te zien. Je zou voor minder met hoofdpijn naar huis lopen. Het vijfde was ietsje moeilijker om in toom te houden omdat zij ook al bijna drie maand zonder leerkracht zitten en niet zo een samenhangende groep zijn. Het zesde hadden we voor de zomer ook en zij hebben een fantastische meester die telkens goed mee doet aan onze activiteiten.
Met hen hebben we eigenlijk ook veel geknutseld,een strip getekend, maskers gemaakt, rond gezonde voeding gewerkt, een quiz gespeeld en ook gewoon eens lekker met watervballonen gespeeld.
Ook hebben we nog eens bezoek gekregen uit België. Elisabeth heeft hier een weekje gelogeerd bij de familie en onze “pot bevuild” en ook Koen is hier aangekomen en gaat nog heel lang blijven. Elisabeth is ondertussen op reis met haar vriend en Koen zit even ergens ten noorden van Mexico. Met hen hebben we ook een paar dingen gedaan zoals een bezoekje aan de ranch, naar de cinema, pizza gaan afhalen en gewoon veel leuke babbeltjes in het nedelands gedaan.
Daarbuiten hebben we een bende vrienden leren kennen waarmee we sinds september toch wel elk weekend op een feestje, in een bar of op een plein belanden met de nodige pintjes en muziek. Met hen zijn we ook twee dagen naar Mazamitla geweest, een mooi dorpje 2uurenhalf verder, een dagje naar een afgelegen waterval, een rastabar, een travestietenshow, las fiestas de octubre, ’s nachts nog vettige hot-dogs gaan eten, vanop een dak guayabes naar de mensen gooien, naar concert van Manu Chao, naar optredens van hen gaan kijken want enkele hebben een skagroepje, ... Echt fantastisch dat we naar al die dingen mee naar toegingen, ik heb me reuzegeamuseerd en hoop dat het nog niet gedaan is ; )
Misschien vragen jullie zich af wat ik hier nog zo lang ga blijven doen tot 17 december. Na onze twee weekjes introductie gaan we een weekendje naar de zee met een hele bende vrienden die we hebben leren kennen en na dat weekendje vertrekken Lore en ik richting Guatemala. We gaan naar het zuiden reizen van Mexico en moeten de grens oversteken aangezien we probleempjes hebben met onze visum en maar extra dagen hebben gekregen tot 27 november. We gaan ongeveer drie weekjes reizen om dan terug te keren naar de wijk en afscheid te nemen van alles en iedereen , onze boel te pakken en al blijtend op de vlieger te stappen ; ) en al blijtend toe te komen omdat ik toch wel stiekem enorm blij ga zijn om iedereen terug te zien, vast te pakken en Liv voor de eerste keer te zien. Tia Dorien heeft al zin om met die buggy te rijden en om patatjes te geven hoor.
Voor de rest hoop ik nog steeds dat het daar met iedereen heel goed gaat en af en toe eens aan me denkt.
muchos besos y saludos a todos,
Tia Dorien
Geen opmerkingen:
Een reactie posten